س.ش.بهشت

 خوی ـ ۱۲/۱۰/۱۳۸۴

این امضاییست که زیر شعر زده شده و خود شعر که به بزرگ علوی و پنجاه و سه نفرش (و به دکتر تقی ارانی) تقدیم شده ، ماله همان سالهاییست که تازه کتاب پنجاه و سه نفر بزرگ علوی را خوانده بودم ، وقتی سراعش رفتم دیدم چه قدر به حال و هوای این روزهای من نزدیک است ، تصمیم گرفتم دوباره لحظاتش را با دوستانم به اشتراک بنشینم و این بار دوست دارم با تک تک سلول های وجودم این شعر را به عزیرانمان که ۱۶ روز را در اعتصاب غذا بودند تقدیم کنم

و آرزوی روزی که دقیقه های وطنم را سبز ببینم

 

 

 

 

نگاه های پُر از مرگ هم کفاف نکرد

                                             سکوت منظره ای بود ، اعتراف نکرد

و عمر ثانیه ها هم تمام می شد و مرد

                                            ضریح توبه و تردید را طواف نکرد

و مرگ هم ترسید از نگاه خیره سرش

                                           که پلک ، خنجرک چشم را غلاف نکرد

گمان کنم که شکنجه درون خود پوسید

                                           میان خلسه ی کوهی که اعتراف نکرد

و یک شهامت مطلق مرتباً می گفت :

                                          نه ... !! هیچ مردی با دین خود مصاف نکرد

نه !! هیچ وقت به درهای دست بسته نگفت ،

                                         چه حس زیبایی داشت ، " اعتراف نکرد "

نترس ، آینه ای بیشتر نمانده به مرگ

                                        نترس ، مرگ تو هم مرگ را کفاف نکرد

بجنب خاطره ها را مرور کن دیرست

                                      که ابر خاطره ها ... آسمان صاف ... " نکرد " ...

                                        * * *

... و جلوه های تو دنبال پلک پنجره بود

                                     که از همیشه نگاهت دو چشم باکره بود

همیشه خواب ببین ، خواب دختر خوبیست

                                    همیشه جنگل ، نزدیک کلبه ی چوبیست

همیشه برکه پر از خواب سرخ ماهی هاست

                                  همیشه دیدن سرگیجه های شب زیباست

هنوز مزه ی مشروب و تخمه یادت هست

                                 هنوز نامه و عشق و کرشمه یادت هست

همیشه آدرس دوست را بلد بودی

                                همیشه جاذبه ای بین خوب و بد بودی

هنوز مادر بیچاره ات عروس خداست

                               همیشه اشک زنت گریه نیست ، اوج صداست

همیشه قوی سفیدی درون قلب تو بود

                              همیشه لیلی زندان جنون قلب تو بود

نترس ، باز تو پیروز می شوی بر مرگ

                            تمام خاطره ها را تمام کن در مرگ

پرنده فال گرفته به آسمان برسی

                            رفیق ، بال بزن تا به دستشان برسی

بجنب باز سفر پیش روست ، سمت خدا

                            سفر به سوی همیشه ، به سمت نور ، بیا ...

بجنب خاطره ها را مرور کن دیرست

                          که لحظه ها هم از مرگ دوستان پیرست ...

                                * * *

... نترس آینه ها را کسی طواف نکرد

                          که انعکاس پر از مرگ هم کفاف نکرد ،

نترس ، امشب ، مردی که رفت سمت خدا ،

                         سکوت منظره ای بود اعتراف نکرد .

 

 

                                                                   س.ش.بهشت

                                                              خوی ـ ۱۲/۱۰/۱۳۸۴

 

 

و اينكه دوستان عزيز ساكن تهران و توابع و شهرهاي اطراف آن :

براي تهيه ي كتابهاي زير :

1 : پروانه در بايگاني «وحيد نجفي» (مجموعه اي از غزل هاي پست مدرن)

2: من شاعرم هميشه كمي هم كبوترم «محمد ارثي زاد» (مجموعه غزل)

3: سكسكه هاي يك مست «شهرام ميرزايي» (مجموعه ي مركب حركت)

 

ميتوانند با تماس با من (09128279629 _ 021-66699591 _ 021-66631207) يا گذاشتن كامنت در وبلاگ من يا وبلاگ خود شاعر براي تهيه ي كتاب اقدام كنند .

 

 

 

و در آخر اینکه از عاشق شدن گریزی نیست 

حتی در روزهایی که درگیر جنین گفت زرتشت فردریش نیجه هستی ،

و تنهایی هایت را در تهران همیشه شاعر و گستاخ بیشتر تنهایی حتی ...