فقط برای شما

 

تمام شعر و غزل های من ، خیال شما

همین هواس کمی هم که مانده ... مال شما

هنوز شب نشده دل بهانه می گیرد

برای دیدن خواب خوش وصال شما

دوباره تَق ، تَق در می زند وجود مرا

بله ، بفرما خانم ، سلام ، حال شما

دوباره ساقی چشمت پیاله می گیرد

دوباره دور سرم مست کرده خال شما

دوباره مستی و می رقصی و حواست نیست

که شُل شُده گِرهِ روسری و شال شما

دوباره بار سفر بسته قلب گرم جنوب

به آن هوای مه آلوده ی شُمال شما

دوباره دفتر و میز و مداد رنگی هاش

هزار شعر نوشتند در خِلال شما

دوباره روزه حرامست در عبادت عشق

که باز عید شد از رؤیت هلال شما

دوباره زندگی ام تحفه ای که نیست ، ولی

تو هر چه داشتم امشب ببر ، حلال شما

 

 

                                            س.ش.بهشت

                                            بهبهان ـ بهار ۸۵

 

... و رو به روی یک غزل نشست و نگاه کرد ...

  

از آسمان گوشه گیر من ستاره را بگیر 

بیا و از هوای چشم من اشاره را بگیر

تلو ، تلو نمی رسد نگاه مست من به تو

خودت بیا و این خماری دوباره را بگیر

اگر دل از ندای چشم تو سراغ چاره رفت

مرا ز شش جهت بخوان و راه چاره را بگیر

تو شاه قلب من ، منم گدای کور ژنده پوش

به غارتم بیا و این لباس پاره را بگیر

تو شاه دل شدی و می بُری دو لوی روح و جان

تو حکم کن مرا و آس قلب پاره را بگیر

بیا و در تصادف نگاه و نور و آینه

شکسته های قلب مرد در نظاره را بگیر

مرا نیت کن و وَرق بزن دو پلک گیج و مست

و از جواب فال من ، تو استخاره را بگیر

و من اشاره می دهم : " بیا به خلوت درخت "

تو هم بیا پری ، ز دست من !! شُماره را بگیر ...

 

                                 

 

                                    س.ش.بهشت

                                   بهبهان ـ بهار ۸۵

 

جنازه های جوان (شعری برای شیطان)

 

نواده ی نُهم شیطان ،

دختریست کوتاه قد ،

مَشحون سیاهی چهره ای ریش دار

هم از آنهایی که در کلامش تأخیر دارد .

و در جَریب موهای برجَدش

که بر یک طرفگی افتاده

تیراژه ی یک رنگ مرگ دمیده .

نواده ی نُهم شیطان

سَلاله ی قاتلان قبل را شبیه ترست

                                           از بالیده شدن ،

                                                   در اتفاق بوف قیر گون .

آمده تا به خنور درافکند ،

             سراغ قاموس میراثش را .

                           * * *

... و میراث این دخترک نفرین شده

لانه ایست در به گل نشسته جنگلی

افتاده بر جنازه ی مرداب پیر

آنجا که

خشکیدگی بلند درختان سیاه برگ

سایه زار مردگانی بود شناور بر سطح آب

جنازه هایی

که سالیان درازست خاطراتشان

در تمامی ریشه های زندگی تزریق می شود .

                         * * *

بوی کفن در استخاره ی کلاغان تکیده حسی داشت

که بی دلیل هیچ قصیده ی باژگونی ،

صلاة ظهر شنبه ای نفرین شده را

می سرایید

              در توخالی سرنای اسکلت های بی هیئت ،

اسکلت های بی سایه ای که رهگذران کناره ی مردابند .

نواده ی نُهم شیطان ، 

تاریخی به تیرگی مرگ داشت ،

ریشه ای به فراخیّ گور های تنگ ،

اسطوره هایی به تُردی کاغذ ...

و چیز هایی که نمی شناسدشان هیچ معبّری .

و هر روزی که از آسمان دُمان مرداب

برگ های غلیظ خاکستری رنگ را می بارید

بر وقاحت مردگان در مرداب ،

نواده ی نُهم شیطان

بر خشک ترین تیرگی شاخه ای می نشست ،

                                                             از کورترین درخت مرداب ،

و با صدایی تجرید شده از سنگ قبر ها

برای خفتگان خاطرات تزریق شده ،

قی می کرد و به رنج می کشید حماقتشان را

و این لحظه که گورناکی هوایِ در التهاب

اجازه ی مرده شوران خبیث را

به گپ زدن با اسکلت های رهگذر بر کناره ی مرداب نمی داد .

تأسف می خورم

از غیرت خاموش این مردگان تکراری

که چرا خونشان طغیان نمی کشد 

خدایگانی دیگر را ،

برای در هبوط کردن شیطان ،

                                  به آنجایی که دیگر نباشد ...

 

 

 

                                                       س.ش.بهشت 

                                                   بهبهان ـ ۲۳/ ۱/۸۴

تقدیم به بزرگ علوی و 53 نفرش (برای دکتر تقی ارانی)

 

 

نگاه های پُر از مرگ هم کفاف نکرد

                                             سکوت منظره ای بود ، اعتراف نکرد

و عمر ثانیه ها هم تمام می شد و مرد

                                            ضریح توبه و تردید را طواف نکرد

و مرگ هم ترسید از نگاه خیره سرش

                                           که پلک ، خنجرک چشم را غلاف نکرد

گمان کنم که شکنجه درون خود پوسید

                                           میان خلسه ی کوهی که اعتراف نکرد

و یک شهامت مطلق مرتباً می گفت :

                                          نه ... !! هیچ مردی با دین خود مصاف نکرد

نه !! هیچ وقت به درهای دست بسته نگفت ،

                                         چه حس زیبایی داشت ، " اعتراف نکرد "

نترس ، آینه ای بیشتر نمانده به مرگ

                                        نترس ، مرگ تو هم مرگ را کفاف نکرد

بجنب خاطره ها را مرور کن دیرست

                                      که ابر خاطره ها ... آسمان صاف ... " نکرد " ...

                                        * * *

... و جلوه های تو دنبال پلک پنجره بود

                                     که از همیشه نگاهت دو چشم باکره بود

همیشه خواب ببین ، خواب دختر خوبیست

                                    همیشه جنگل ، نزدیک کلبه ی چوبیست

همیشه برکه پر از خواب سرخ ماهی هاست

                                  همیشه دیدن سرگیجه های شب زیباست

هنوز مزه ی مشروب و تخمه یادت هست

                                 هنوز نامه و عشق و کرشمه یادت هست

همیشه آدرس دوست را بلد بودی

                                همیشه جاذبه ای بین خوب و بد بودی

هنوز مادر بیچاره ات عروس خداست

                               همیشه اشک زنت گریه نیست ، اوج صداست

همیشه قوی سفیدی درون قلب تو بود

                              همیشه لیلی زندان جنون قلب تو بود

نترس ، باز تو پیروز می شوی بر مرگ

                            تمام خاطره ها را تمام کن در مرگ

پرنده فال گرفته به آسمان برسی

                            رفیق ، بال بزن تا به دستشان برسی

بجنب باز سفر پیش روست ، سمت خدا

                            سفر به سوی همیشه ، به سمت نور ، بیا ...

بجنب خاطره ها را مرور کن دیرست

                          که لحظه ها هم از مرگ دوستان پیرست ...

                                * * *

... نترس آینه ها را کسی طواف نکرد

                          که انعکاس پر از مرگ هم کفاف نکرد ،

نترس ، امشب ، مردی که رفت سمت خدا ،

                         سکوت منظره ای بود اعتراف نکرد .

 

 

                                                                   س.ش.بهشت

                                                              خوی ـ ۱۲/۱۰/۱۳۸۴

 

 

 

یک غزل به نام امیلیا

 

غزل بخوان امیلیا ،

غزل بخوان ،

غزل خواندنت زیباست ،

وقتی که می لغزند

پریای دستان تو

                 بر تنور برجد سینه های من .

همان دو جادوگری

که با ظرافت شعبده هاشان

اشتیاق را ، تپش تپش در عروج می کشند .

همان دو پرستویی

که پرواز کنان

                 کوچ می کنند گاهی ،

                        به هرمگاه میانه ی عریان .

همان دو باکره ای که با قصیل غزل

پیامی دارند از هماره های لطافت .

                       تمام وجودم را بی واسطه در تو خلاصه می کنم .

 

                                                   * * *

 غزل بخوان امیلیا ،

غزل بخوان ،

غزل خواندنت زیباست و

                     ندیدم در هبوط افتد

                                           هنگامه ی زیبایی تو ،

                       تا از من بخواهی

                                  که در محاق اندازم

                                         این هوسناکی خیال پریشم را .

نه امیلیا ،

غزل بخوان و

         هیچ چیز دیگر مگو ،

که آن نیست بلوغ سرگشته ی جوانت

                            تا پیرانگی هوس را سر تسخیر نباشد ،

                                   این شیطانی شده ی خوابهای مردی دیر شده را .

نه امیلیا ،

غزل بخوان و

         هیچ چیز دیگر مگو ،

که شعبده ی زیباییت

                خلاصه ، خلاصه ذوب می شود

                      در بی واسطه های یک خیال ،

                                                          یک هوس .

 

                                                                 

                                                                     س.ش.بهشت

                                                                    بهبهان ـ بهار ۸۵