جنازه های جوان (شعری برای شیطان)
نواده ی نُهم شیطان ، 
دختریست کوتاه قد ،
مَشحون سیاهی چهره ای ریش دار
هم از آنهایی که در کلامش تأخیر دارد .
و در جَریب موهای برجَدش
که بر یک طرفگی افتاده
تیراژه ی یک رنگ مرگ دمیده .
نواده ی نُهم شیطان
سَلاله ی قاتلان قبل را شبیه ترست
از بالیده شدن ،
در اتفاق بوف قیر گون .
آمده تا به خنور درافکند ،
سراغ قاموس میراثش را .
* * *
... و میراث این دخترک نفرین شده
لانه ایست در به گل نشسته جنگلی
افتاده بر جنازه ی مرداب پیر
آنجا که
خشکیدگی بلند درختان سیاه برگ
سایه زار مردگانی بود شناور بر سطح آب
جنازه هایی
که سالیان درازست خاطراتشان
در تمامی ریشه های زندگی تزریق می شود .
* * *
بوی کفن در استخاره ی کلاغان تکیده حسی داشت
که بی دلیل هیچ قصیده ی باژگونی ،
صلاة ظهر شنبه ای نفرین شده را
می سرایید
در توخالی سرنای اسکلت های بی هیئت ،
اسکلت های بی سایه ای که رهگذران کناره ی مردابند .
نواده ی نُهم شیطان ،
تاریخی به تیرگی مرگ داشت ،
ریشه ای به فراخیّ گور های تنگ ،
اسطوره هایی به تُردی کاغذ ...
و چیز هایی که نمی شناسدشان هیچ معبّری .
و هر روزی که از آسمان دُمان مرداب
برگ های غلیظ خاکستری رنگ را می بارید
بر وقاحت مردگان در مرداب ،
نواده ی نُهم شیطان
بر خشک ترین تیرگی شاخه ای می نشست ،
از کورترین درخت مرداب ،
و با صدایی تجرید شده از سنگ قبر ها
برای خفتگان خاطرات تزریق شده ،
قی می کرد و به رنج می کشید حماقتشان را
و این لحظه که گورناکی هوایِ در التهاب
اجازه ی مرده شوران خبیث را
به گپ زدن با اسکلت های رهگذر بر کناره ی مرداب نمی داد .
تأسف می خورم
از غیرت خاموش این مردگان تکراری
که چرا خونشان طغیان نمی کشد
خدایگانی دیگر را ،
برای در هبوط کردن شیطان ،
به آنجایی که دیگر نباشد ...
س.ش.بهشت
بهبهان ـ ۲۳/ ۱/۸۴
فكر نكنم زياد مهم باشد كه 27 ارديبهشت ماه سال 1362 در مهاباد ...